W czerwcu 1919 roku został członkiem Naczelnej Rady Harcerskiej (NRH). Uczestniczył w I powstaniu śląskim. W październiku 1919 roku dostał zadanie eskorty przez harcerzy transporów sprzętu wojskowego z Francji.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej pełnił obowiązki dowódcy kompanii w grupie wileńskiej mjra Mariana Zyndram-Kościałkowskiego. W 1921 roku został zdemobilizowany w stopniu podporucznika.
Po zakończeniu wojny wrócił na studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1925 roku, uzyskując dyplom magistra praw i nauk politycznych. W czasie studiów należał do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, będąc „bratem zetowym”. W tym czasie należał do Bratniej Pomocy Studentów Uniwersytetu Warszawskiego, Koła Prawników Studentów UW, Związku Bratnich Pomocy RP. Po zakończeniu studiów został przyjęty do Związku Patriotycznego.
Po ukończeniu studiów pracował w polskim konsulacie w Lille, po powrocie do Polski rozpoczął pracę w Instytucie Badań Spraw Narodowościowych. W 1927 roku rozpoczął aplikację sądową, po której ukończeniu uzyskał w 1931 roku pracę w Biurze Orzecznictwa Sądu Najwyższego. Od stycznia 1932 roku pracował również jako sędzia.