Metabolizm w organizmie ludzkim Głównym lignanem lnianym jest diglikozyd sekoizolaricirezinolu (SDG). Jako związek roślinny występuje w połączeniu z węglowodanami. W momencie przedostania się do ludzkiego układu pokarmowego wraz z pożywieniem jest metabolizowany przez mikroflorę bakteryjną okrężnicy do enterodiolu (END). SDG ulega wtedy hydrolizie, w wyniku której odłączane zostają cząsteczki glukozy i powstaje secoizolaricirezinol (SECO). Następnie na drodze dehydroksylacji i demetylacji SECO zostaje przekształcony w enterodiol. Inny lignan lniany – metairezinol – jest z kolei metabolizowany do enterolaktonu (ENL).
Metabolity lignanów lnianych – tj. enterodiol i enterolakton – różnią się od lignanów roślinnych tym, że w pozycji meta pierścienia aromatycznego mają grupę hydroksylową, co czyni je molekułami unikalnymi i stabilnymi pod względem chemicznym, biochemicznym i biologicznym.
END i ENL nazywane są ludzkimi (ssaczymi) lignanami (enterolignanami). Ich budowa chemiczna jest zbliżona do budowy ludzkich estrogenów, co sprawia, że wykazują one zdolność wiązania się z receptorami estrogenowymi, kształtując reakcje pro- lub przeciwestrogenowe w tkankach reagujących na estrogeny (tj.