Po próbie przejścia frontu w bitwie pod Rarańczą został zatrzymany przez Austriaków i od 15 lutego do 27 maja 1918 był internowany w Talaborfalva i Huszt, gdzie pełnił funkcję lekarza obozowego. Po odzyskaniu wolności był szefem oddziału w I szpitalu garnizonowym w Krakowie.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Od 1 listopada 1918 służył jako referent zdrowia w dowództwie Wojska Polskiego w Krakowie, od 5 listopada 1918 był komendantem szpitalu w Krakowie. Na przełomie 1919/1920 brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej w tym w walkach o Przemyśl i w obronie Lwowa oraz w wojnie polsko-bolszewickiej, jako organizator Armii „Wschód”, w dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego (w stopniu majora szef sanitarny grup bojowych), w dowództwie Frontu Podolskiego i dowództwie 6 Armii. Z racji pełnionej funkcji był lekarzem osobistym dowódcy frontu i armii, generała porucznika Wacława Iwaszkiewicza. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.