Po wojnie pozostawał w rezerwie personalnej Ministerstwa Spraw Wojskowych, był zatrudniony w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Od września 1921 był szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była wówczas kompania zapasowa sanitarna Nr 6. Do 7 lutego 1924 był szefem sanitarnym w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu, będąc wówczas oficerem nadetatowym 10 batalionu sanitarnego. Od 8 lutego 1924 do 31 marca 1930 był szefem sanitarnym w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie, będąc wówczas oficerem nadetatowym 5 batalionu sanitarnego. W tym czasie pracował w Okręgowym Szpitalu Wojskowym nr 5. Z dniem 31 marca 1930 przeniesiony w stan spoczynku. Jako pułkownik lekarz w stanie spoczynku w 1934 był w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto.