Działał społecznie. Był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Związku Strzeleckiego, członkiem zarządu komitetu powiatowego ZS od 1 kwietnia 1930 do 1 stycznia 1934, przewodniczącym komisji rewizyjnej oraz od maja 1933 prezesem zarządu Okręgu V Związku Rezerwistów. W wyborach samorządowych 1933 uzyskał mandat radnego Rady Miasta Krakowa. Zamieszkując przy ul. Brackiej 12 w Krakowie w 1932 został delegatem powiatowym Małopolskiego Towarzystwa Łowieckiego na powiat i miasto Kraków.
Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej jako oficer 6 Dywizji Piechoty w strukturze Armii „Kraków”. Został wzięty do niewoli przez Niemców 20 września 1939. Na podstawie zapisów konwencji haskiej dotyczących jeńców lekarzy został zwolniony. Po powrocie do Krakowa podczas okupacji niemieckiej pracował jako lekarz w Szpitalu dla Inwalidów Wojennych Czerwonego Krzyża.