Później został przeniesiony do 14 dywizjonu moździerzy lekkich na stanowisko starszego oficera 2 baterii, z którą od 24 grudnia 1916 walczył na froncie. W armii rosyjskiej awansował na kolejne stopnie: podporucznika (1 grudnia 1914), porucznika (24 stycznia 1916 ze starszeństwem z 6 grudnia 1915 i sztabskapitana (6 grudnia 1916). W listopadzie 1917 zorganizował Związek Wojskowych Polaków służących w rosyjskim 33 Korpusie i został jego wiceprezesem. 1 stycznia 1918 objął dowództwo 4. baterii artylerii należącej do II Korpusu Polskiego w Rosji. 14 kwietnia 1918 został przemianowany na kapitana. 11 maja 1918 dowodził baterią w bitwie pod Kaniowem w czasie, której dostał się do niemieckiej niewoli. Pierwsze dwa dni niewoli spędził jako chory w szpitalu w Brześciu. 13 maja został przeniesiony do obozu w Białej Podlaskiej, a następnie do twierdzy Brzeskiej (fort Berga), w której pozostawał do listopada 1918.
12 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 15 listopada 1918 i zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana ze starszeństwem od dnia 7 listopada 1918 oraz przydzielony do Brygady Kresowej pułkownika Eugeniusza Pogorzelskiego w BrześciuDz. Rozk. Wojsk. Nr 14 z 30 grudnia 1918, poz. 416..