Od 27 stycznia 1919 w Sztabie Dywizji Litewsko-Białoruskiej.
6 lutego 1919 został przeniesiony do Inspektoratu Artylerii Ministerstwa Spraw WojskowychDz. Rozk. Wojsk. Nr 18 z 18 lutego 1919, poz. 595. i wysłany do Armii Polskiej we Francji. 10 marca 1919, po przybyciu do obozu instrukcyjnego Le Maus we Francji, został wyznaczony na stanowisko dowódcy 7 baterii 2 pułku artylerii polowej. 21 sierpnia tego roku objął dowództwo III dywizjonu tego pułku. 10 grudnia 1919 został przydzielony do Generalnego Inspektoratu Artylerii. 31 stycznia 1920 został przydzielony do Inspektoratu Szkół Wojskowych Artylerii z pozostawieniem na etacie 11 pułku artylerii polowej. 27 marca tego roku, w związku z reorganizacją Ministerstwa Spraw Wojskowych, został przeniesiony do Sekcji Artylerii Departamentu Broni Głównych na takie samo stanowisko referenta wyszkolenia i członka Komisji Regulaminowej. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłych korpusów wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W czasie wojny z bolszewikami nie brał bezpośredniego udziału w walkach.