Z dniem 1 stycznia 1926 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko asystenta. W 1927 został ukarany naganą pisemną przez zastępcę komendanta miasta stołecznego Warszawy za noszenie na ulicy półbucików. W listopadzie 1928 został przeniesiony do 1 pułku artylerii ciężkiej w Modlinie na stanowisko dowódcy dywizjonu. W 1929 ukończył kurs dowódców dywizjonów w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu z wynikiem pomyślnym. 24 grudnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień podpułkownika w korpusie oficerów artylerii i 4. lokatą . Po awansie został przeniesiony do 20 pułku artylerii polowej w Prużanie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 15 października do 13 grudnia 1930 był odkomenderowany z 20 pal do WSWoj. na stanowisko wykładowcy. W marcu 1932 został przydzielony do Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych, gdzie do 1934 był szefem Wydziału II Studiów. W latach 1932–1938 był redaktorem „Przeglądu Artyleryjskiego”. Od 17 listopada 1934 był dowódcą 1 pułku artylerii ciężkiej w Modlinie. Pułkiem dowodził przez kolnych pięć lat. 15 czerwca 1937 razem z majorem Edmundem Mierzejewskim stawał przed Wojskowym Sądem Okręgowym Nr I w Warszawie, w charakterze oskarżonego. Na pułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 4.