thumb|Franciszek Korewo Franciszek Korewo (ur. 28 sierpnia 1885 w maj. Zujkajmie, zm. ?) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 28 sierpnia 1885 w majątku Zujkajmie, w ówczesnym powiecie rosieńskim guberni kowieńskiej, w rodzinie Jana i Petronelli z Zacharzewskich. Był młodszym bratem Jana (1882–1941), oficera armii rosyjskiej. Ukończył gimnazjum w Wilnie.
W 1905 wstąpił do Wileńskiej Szkoły Junkrów Piechoty. Od 1908 był oficerem zawodowym armii rosyjskiej. Podczas I wojny światowej od grudnia 1917 był zastępcą dowódcy 13 pułku strzelców polskich, a później dowódcą 16 pułku strzelców polskich. Brał udział w bitwie pod Kaniowem 11 maja 1918, po czym dostał się do niewoli niemieckiej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w październiku 1918 jako były oficer armii rosyjskiej w stopniu podpułkownika. Został komendantem powołanego rozkazem z 30 października 1918 Okręgu Wojskowego nr X „Łowicz” (Łowicki). Następnie był organizatorem oraz od 1 grudnia 1918 do 14 lipca 1919 dowódcą 30 pułku piechoty, po czym na przełomie 1919/1920 dowodził 49 pułkiem strzelców kresowych i 65 pułkiem piechoty. W międzyczasie organizował XXXII Brygadę Piechoty, będąc jej pełniącym obowiązki dowódcy. Był także dowódcą grupy w Małopolsce Wschodniej.