11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Za swoje czyny podczas wojny polsko-bolszewickiej otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy.
Po zakończeniu działań wojennych nadal pełnił obowiązki dowódcy 65 pułku piechoty w Grudziądzu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 97. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień pułkownika ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 22. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy pułku. W marcu 1927 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 13 Dywizji Piechoty w Równem. W lutym 1929 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i mianowany dowódcą 6 Brygady Ochrony Pogranicza. W styczniu 1931 został przeniesiony z KOP do dyspozycji I wiceministra spraw wojskowych i szefa Administracji Armii z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego. W październiku 1931 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko inspektora poborowego. Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1938 zamieszkiwał w Grodnie przy ul. Zielonej 4 m. 3.