W roku 1945 był krótko w obozie internowanych w Szwajcarii, gdzie włączono całą grupę do Drugiej Dywizji Strzelców Pieszych, części Armii Sikorskiego z roku 1940.
Następnie przewieziono ich do Francji, do Polskiego Obozu Werbunkowego W.P. Lille-3 we Francji. W tym czasie, do sierpnia 1946, słuchał wykładów na kursie przygotowawczym Uniwersytetu w Lille (Mathematique, Physique, Chimie).
Po powrocie do Polski w 1946 wstąpił na Wydział Geodezji Politechniki Warszawskiej. Studia ukończył w 1947. W czerwcu 1948 otrzymał tytuł inżyniera geodety za pracę dyplomową z dziedziny wyrównania sieci niwelacji precyzyjnej. W lipcu 1949 Rada Wydziału Geodezji, na mocy ustawy z dnia 28 I 1948, przyznała mu stopień magistra nauk technicznych.
Praca W lutym 1948 został zatrudniony w Wydziale Geofizyki Stosowanej Państwowego Instytutu Geologicznego w Warszawie. Wydziałem kierował wówczas dr Tadeusz Olczak. Początkowo opracowywał wyniki pomiarów wagą skręceń, wykonanych w okresie II Wojny Światowej na terenie Polski przez niemieckie przedsiębiorstwo „Seismos”. Efektem tych prac były mapy wyższych pochodnych siły ciężkości wysadów solnych w Górze, Inowrocławiu i Kłodawie.