Okręt był wyposażony w sześć czterodziałowych podstaw dział kal. 40 mm („pom-pom”). Mogły one operować z kątami podniesienia pomiędzy −10° a +80°. Działo Mk VIII strzelało pociskiem kalibru 40 mm o masie 0,41 kg z prędkością wylotową 590 m/s na odległość 3500 m. Szybkostrzelność działa wynosiła 96–98 pocisków na minutęCampbell, s. 71–74.. Okręt wyposażono także w 19 dział Bofors 40 mm na pojedynczych podstawach. Strzelały one pociskiem o masie 0,326 kg z prędkością wylotową 880 m/s. Miały szybkostrzelność około 120 pocisków na minutę i maksymalny zasięg 9830 m. Wszystkie działa były zamontowane na pokładzie lotniczym, a nie na sponsonach na bokach kadłuba, jak na jego okrętach półsiostrzanych ukończonych jako klasyczne lotniskowceHobbs, s. 68..
Okręt zamówiono pod nazwą „Edgar” 14 marca 1942 roku. Stępkę położono w stoczni Vickers-Armstrong w Newcastle-upon-Tyne 1 stycznia 1943 roku, a zwodowany został 26 marca 1944 rokuLenton, s. 108.. Okręt przemianowano na „Perseus” w lipcu 1944 rokuColledge, s. 110., po podjęciu decyzji o ukończeniu go jako okrętu warsztatowego dla samolotów. Budowę zakończono 19 października 1945 roku.