Chamzia Salimowicz Bogdanow (ros. Хамзя Салимович Богданов, tat. Хәмзә Богданов, ur. we wsi Staroje Timoszkino w guberni symbirskiej, zm. 29 czerwca 1983 w Leningradzie) – radziecki dowódca wojskowy narodowości tatarskiej, pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Skończył dwie klasy szkoły drugiego stopnia w rodzinnej wsi, pracował jako ślusarz, od października 1923 służył w Armii Czerwonej, w 1926 skończył szkołę piechoty w Uljanowsku. Był dowódcą plutonu w Tyraspolu, w 1929 skończył kursy pancerne w Leningradzie, później dowodził kompanią i był szefem sztabu pułku w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, a 1932-1940 szefem łączności leningradzkiej szkoły techników pancernych, w 1939 zaocznie ukończył studia w Akademii Wojskowej im. Frunzego. Od lutego do grudnia 1940 wykładał taktykę w leningradzkiej szkole wojskowej, potem został szefem wydziału operacyjnego sztabu 24 Dywizji Piechoty w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, na tym stanowisku po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Północnym (czerwiec – sierpień 1941) i Leningradzkim (sierpień – wrzesień 1941). Brał udział w obronie Leningradu, od października 1941 do stycznia 1942 był zastępcą szefa sztabu ds.