operacyjnych 125 Brygady Pancernej Frontu Leningradzkiego, uczestniczył w operacji tichwinskiej, od marca do września 1942 zastępcą szefa wojsk pancernych 42 Armii Frontu Leningradzkiego. Od września 1942 do października 1943 dowodził 34 samodzielnym pułkiem pancernym na Froncie Kalinińskim (od listopada 1942 do lutego 1943) i Stepowym (od maja do października 1943), brał udział w operacji wielkołuckiej, bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej i połtawsko-krzemieńczuckiej, 20 sierpnia 1943 został kontuzjowany. Od października 1943 do stycznia 1944 dowodził 37 Brygadą Zmechanizowaną 2 Frontu Ukraińskiego, uczestniczył w bitwie o Dniepr i natarciu na Krzywy Róg, 12 listopada 1943 został ponownie kontuzjowany. W czerwcu 1944 skończył akademickie kursy doskonalenia kadry dowódczej, w sierpniu 1944 został dowódcą 22 Brygady Gwardii 1 Frontu Ukraińskiego, brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej, sandomiersko-śląskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej. 21 stycznia 1945 został ranny. 25 kwietnia 1945 dowodzona przez niego brygada jako jedna z pierwszych weszła do Berlina.