opierany był podczas strzału o naturalne podstawy. Strzelano ogniem płaskotorowym. Brak było przyrządów celowniczych, celowano „po lufie”. Według relacji konstruktora, broń była celna dzięki dużej szybkości początkowej pocisku i dobremu wykonaniu amunicji, a zasięg skuteczny wynosił 400–450 m. Obsługa składała się ze strzelca i amunicyjnego, który przenosił 12 pocisków w dwóch blaszanych pojemnikach po 6.
Użycie Broń po raz pierwszy użyto 16 września 1944 roku, w obronie barykady na ul. Piusa XI 1B. Według relacji, zniszczono wówczas czołg. Broni używano do końca września w tamtym rejonie w składzie baterii dowodzonej przez Jerzego Szustra, także do ostrzeliwania niemieckich umocnień. Jerzy Modrzewski podaje, że używano jej na ulicach Frascati i MyśliwskiejZapewne chodziło o ulicę Myśliwiecką., potwierdzając zniszczenie przez „Jura” czołgu „Pantera” 16 września. Odpalono ogółem 190 pocisków z dostarczonych 200. Konstruktor i zarazem dowódca baterii Jerzy Szuster został we wrześniu 1944 roku odznaczony krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy.
Zobacz też granatnik Łopuskiego ampułomiot
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Broń strzelecka II wojny światowej Kategoria:Polskie granatniki Kategoria:Polski sprzęt wojskowy z okresu II wojny światowej