przednia i tylna zwane catrintą lub zadią, przytrzymywane w talii krajką. Późniejsza forma spódnicy, która przejęta została ze stroju miejskiego, jest zebrana w pasie w zakładki i wszyta w pasek. Zwana jest fustą. Wełniane zapaski wykonane są z tkanin samodziałowych w czarno-czerwone pasy. Kobiety okrywają głowy kolorowymi, kaszmirowymi chustkami o wzorze kwiatowym, drukowanym w rogach. W stroju weselnym kobiety występuje mały, ozdobny toczek. Ozdoby kobiece to: koraliki i naszyjniki z monet i srebrne bransolety oraz srebrne i metalowe pierścionki, które nosiły nawet małe dziewczynki. Na szyi nosiły czarne, wełniane opaski wyszywane koralikami zwane latitar.
Mężczyźni nosili koszule z małymi kołnierzykami, z szerokimi rękawami, ozdobnie haftowanymi, latem charakterystyczne białe, szerokie spodnie czasem na końcu ozdobione wymyślnym cięciem, długości przed kostkę. Zimą zaś obcisłe, wełniane, białe – zwane cioareci. W regionach górskich, zimą, także kobiety nosiły takie spodnie pod spódnicami, wówczas spodnie te nosiły nazwę tureci. Latem mężczyźni zakładali małe, słomiane kapelusiki ze zwężającą się ku górze główką, ozdabiane takimi samymi opaskami, jakie kobiety nosiły na szyjach.