Kazimierz Paweł Żniński (ur. 20 marca 1898 we Wrocławiu, zm. 22 listopada 1977 w Poznaniu) – podpułkownik Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski, uczestnik kampanii wrześniowej, działacz kulturalny i spółdzielczy.
Życiorys Urodzony w rodzinie dziennikarza Ignacego (późniejszego członka poznańskiej Rady Ludowej) i Marii z Umerów. Bracia – Mieczysław i Bogdan – byli także powstańcami wielkopolskimi (częściowo walczyli wspólnie).
Do gimnazjum uczęszczał w Bochum oraz Grudziądzu. Od 1916 służył w armii pruskiej. Walczył m.in. na froncie francuskim. We wrześniu 1918 przybył do Poznania, gdzie zajął się działalnością w Polskiej Organizacji Wojskowej. Służył w 1. Kompanii 1. Baonu Artylerii Ciężkiej na Jeżycach. Uczestniczył w akcji zdobycia broni i amunicji na terenie Fortu VIIa. 27 grudnia, już po wybuchu powstania wielkopolskiego, walczył w śródmieściu, w tym m.in. opanowywał gmach Rejencji przy ul. Gołębiej. Uczestniczył w bitwie o Ławicę i zdobyciu portu lotniczego.