Po ustaniu walk powstańczych ukończył Wielkopolską Szkołę Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Potem służył kolejno w: 8. Dyonie Artylerii Ciężkiej, 1. Pułku Artylerii Lekkiej oraz 14 Pułku Artylerii Lekkiej w Poznaniu. Od września 1933 do 1937 służył w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisku oficera ordynansowego dowódcy okręgu korpusu. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 7. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Następnie pełnił służbę w 7 Dywizjonie Artylerii Przeciwlotniczej w Poznaniu na stanowisku dowódcy 3. baterii.
W kampanii wrześniowej dowodził baterią artylerii przeciwlotniczej motorową typ A nr 25 przy 25 Dywizji Piechoty i przebył szlak bojowy od Kalisza do Warszawy. Wzięto go do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał aż do oswobodzenia przez Brytyjczyków. Brał udział w ostatnich walkach w 1945 w 10 Pułku Dragonów pod wodzą generała Stanisława Maczka. Potem wykładał w Kompanii Szkolnej w La Courtine, by w 1948 powrócić do Polski, gdzie awansowano go na podpułkownika.