Myrmex Indikos, pol. indyjska mrówka – rzekomy gatunek gigantycznych mrówek (według opisu Herodota większych od lisów, lecz mniejszych od psów). Ich charakterystyczna cecha, czyli wydobywanie złota z ziemi, może być błędną interpretacją świstaka.

Historia opisów Najwcześniejsza wzmianka o tych stworzeniach datowana jest na V stulecie p.n.e., a jej autorem jest Herodot. Według niej mrówki te zamieszkiwały pustynie Persji i Indii i wydobywały spod ich piasków złoto. Kilka takich stworzeń było trzymanych w rezydencji króla Persji. Złoto miało być pozyskiwane przez karawany złożone z kilku wielbłądów w porze największych upałów, gdy mrówki chroniły się pod ziemią. Trzeba było robić to szybko, gdyż mrówki miały wyczuwać zapach ludzi i przystępować do pościgu, a miały być śmiertelnie niebezpieczne.

O tym samym mówią relacje Nearchosa, jednego z oficerów armii Aleksandra Macedońskiego, oraz Megastenesa – historyka i podróżnika. Z zachowanej we fragmentach relacji Megastenesa (IV-III w. p.n.e.) można się dowiedzieć, że na płaskowyżu u podnóża gór na wschodniej granicy Indii znajdują się podziemne kopalnie;