można tu zobaczyć mrówki wydobywające ten kruszec. Mają one rozmiary dzikich lisów i potrafią się zadziwiająco szybko poruszać. Złoto wydobywają w porze zimowej, co można poznać po kopczykach, podobnych do krecich, pojawiających się na powierzchni. Ich urobek wymaga jeszcze oczyszczenia, czym zajmują się okoliczni mieszkańcy. Muszą oni jednak zbierać go tak, by nie zostać ofiarami mrówek, które potrafią zabijać zarówno zwierzęta domowe, jak i ludzi. W innym fragmencie Megastenes pisał, że niekiedy złotych kopczyków jest tak dużo, iż od patrzenia na ich blask można oślepnąć.
Strabon, żyjący ok. 63 p.n.e. - 24 n.e., opierając się na relacjach Nearchosa i Megastenesa, wspomniał o Myrmex Indikos w dziele Geographica hypomnemata. Obszerniejsze fragmenty ich relacji przytacza także Flawiusz Arrian w Indike (Opisanie Indii).
Pliniusz Starszy, poza powtórzeniem relacji poprzedników, wspomina o przedstawieniach indyjskich mrówek w świątyni Herkulesa w Erythraj (obecnie Turcja).
O wydobywających złoto mrówkach pisał także w VII w. n.e.