U schyłku życia Ostatnie lata życia spędził w klasztorze św. Daniela w Lonigo, podupadając stopniowo na zdrowiu. Postępujący paraliż był przyczyną poruszania się o lasce, a następnie słabnący wzrok i słuch unieruchomiły go w łóżku. Zmarł na łożu boleści po kilkumiesięcznej chorobie w swojej klasztornej celi 9 kwietnia 1924. Mszę świętą pogrzebową odprawił 11 kwietnia wenecki prowincjał, późniejszy generał zakonu o. Leonardo Bello OFM, po czym ciało o. Hadriana spoczęło na cmentarzu w Lonigo. 15 października 1950 dokonano ekshumacji, a następnie przeniesiono jego ciało do kościoła św. Daniela w Lonigo.

Duchowość Był człowiekiem ciągłej modlitwy. Umiłował szczególnie ciszę, skupienie wewnętrzne oraz samotność pobytu w klasztornej celi. Po śmierci odnaleziono w jego zakonnej celi napisane na kartce takie oto stwierdzenia: