Emil Kobierzycki (ur. 4 czerwca 1892 we Lwowie, zm. 9 stycznia 1963 w BytomiuMariusz Leszczyński Księża diecezjalni Archidiecezji Lwowskiej obrządku łacińskiego. Słownik biograficzny, wyd. IPN, Warszawa 2020, s. 347-348) – ksiądz infułat, wikariusz kapitulny Administracji Śląska Opolskiego (1951–1956).

Życiorys Był synem Jana Kobierzyckiego i Marii z d. Merz. Jego ojciec był radcą Namiestnictwa Galicji.

Był uczniem gimnazjów w Brzeżanach i Złoczowie. Po zdaniu w 1912 egzaminu maturalnego wstąpił do seminarium duchownego we Lwowie. W czasie I wojny światowej został razem z ojcem, i wujem, ks. Kajetanem Gruszeckim wywieziony przez wojska rosyjskie do Irkucka. Uwolniony, kontynuował naukę w seminarium w Saratowie, następnie powrócił do Lwowa, tam 7 lipca 1918 przyjął święcenia kapłańskie. Następnie został wikariuszem w Sokolnikach. Tam uniknął śmierci z rąk ukraińskich w czasie akcji pacyfikacyjnej. W kolejnych latach pracował w parafii Św. Marii Magdaleny we Lwowie (1918-1920), Zazulach (1920-1924), Bełzie (1924-1925) oraz proboszcz w Ponikwie (1925-1930), Strusowie (1930-1937) i Brodach (1937-1944). W marcu 1944 zatrzymany przez Niemców, zdołał uciec, w tym samym roku wyjechał do diecezji tarnowskiej, w lipcu 1945 uzyskał we Wrocławiu jurysdykcję do pracy z ludnością polską w Opolu.