Początkowo mieszkał w parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła, od października 1945 do 1951 w parafią Matki Boskiej Bolesnej. Był członkiem Rady Diecezjalnej. Po wydaleniu przez władze komunistyczne administratora diecezji Bolesława Kominka został w styczniu 1951 pod naciskiem funkcjonariuszy UB wybrany wikariuszem kapitulnym przez radę konsultorów diecezjalnych. W konsekwencji prymas Polski Stefan Wyszyński zdecydował się 1 lutego 1951 mianować go wikariuszem generalnym (wobec władz państwowych występował jako wikariusz kapitulny)Andrzej Hanich Powstanie, rozwój i stabilizacja struktury diecezjalnej Kościoła katolickiego na Śląsku Opolskim po II wojnie światowej, w: Droga do stabilizacji polskiej administracji kościelnej na Ziemiach Zachodnich i Północnych po II wojnie światowej, wyd. Wrocław, 2013, s. 163-165. W tej roli w 1954 zdecydował się pod naciskiem władz państwowych na usunięcie z terenu Śląska Opolskiego 20 księży autochtonów oraz zlikwidował ok. 150 żeńskich domów zakonnych.
Po przejęciu władzy w diecezji przez Franciszka Jopa został w grudniu 1956 kuratorem Niższego Seminarium Duchownego w Gliwicach, od sierpnia 1957 pracował w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bytomiu (od października 1957 jako administrator), od czerwca 1958 do 1963 był proboszczem w parafii Świętej Trójcy w Bytomiu.