Rozporządzenie z 23 stycznia 1867 roku przekazało sprawy politycznej administracji kraju w ręce namiestnika i namiestnictwa we Lwowie, którym podlegało 74 starostw powiatowych. Zakres działania namiestnictwa rozszerzono na cały kraj, likwidując istniejącą wcześniej odrębność Krakowa.
Namiestnictwo Galicyjskie w okresie autonomii (1867-1914) Po zmianie sytuacji politycznej i utworzeniu Austro-Węgier Galicja stała się częścią cesarstwa austriackiego tzw. Przedlitawi. Jednak ukształtowana wcześniej struktura zarządzania tą prowincją monarchii Habsburgów nie uległa już zasadniczej zmianie. Na czele administracji rządowej co potwierdzono w ustawie z 1868 roku stał Namiestnik który reprezentował cesarza i rząd wobec instytucji autonomicznych na czele z Sejmem Krajowym. Utrzymano też zakres kompetencji namiestnika oraz namiestnictwa, z wyjątkiem spraw, które przekazano reprezentacjom krajowym, powiatowym i gminnym. Siedzibą namiestnictwa był Lwów. Za jego prawidłowe funkcjonowanie jak i za całość polityki rządu odpowiadał namiestnik. Miał on pozycję wyjątkową - w tym czasie stanowisko to uważano za ważniejsze niż stanowiska ministerialne w rządzie centralnymKonstanty Grzybowski, Galicja 1848 - 1914, Historia ustroju politycznego na tle ustroju Austrii, Kraków 1959, s. 203..