Na tę pozycję składał się zespół uprawnień określany jako zarząd nad całą „polityczną” administracją kraju, do której zaliczano sprawy podlegle ministerstwom centralnym w Wiedniu: Ministerstwu Spraw Wewnętrznych, Wyznań i Oświaty, Obrony Krajowej i Rolnictwa, oraz niektóre sprecyzowane osobnymi przepisami z zakresu kompetencji Ministerstwa Skarbu, Handlu, Kolei Żelaznych i Robót Publicznych. Do jego kompetencji należało przede wszystkim przeprowadzanie wyborów, ich rozpisywanie, układanie spisów wyborców oraz zatwierdzanie mandatów elektówJerzy Z. Pająk, Od autonomii do niepodległości. Kształtowanie się postaw politycznych i narodowych społeczeństwa Galicji w warunkach Wielkiej Wojny 1914-1918, Kielce 2012, s. 16-17. Ważną kompetencją namiestnika była też inicjatywa ustawodawcza, był on odpowiedzialny za przedstawienie rządowi centralnemu i cesarzowi uchwal Sejmu Krajowego. W sprawowaniu władzy był niezależny, mógł jednak zostać postawiony - w wyniku uchwały parlamentu centralnego - przed trybunałem stanu. Ponadto regulaminem sejmu został zobowiązany do udzielania odpowiedzi na interpelacje posłów. Namiestnik zwyczajowo stawał na czele większości sejmowej, kierując pracą sejmu, ponadto wysuwał kandydaturę na stanowisko ministra dla Galicji w rządzie wiedeńskim.