W skład namiestnictwa w pierwszym okresie jego działania wchodzili: namiestnik, wiceprezydent namiestnictwa, radca dworu, ośmiu radców namiestnictwa, dyrektor urzędów pomocniczych, a także odpowiednia liczba koncypistów, praktykantów konceptowych, adiunktów dyrekcji urzędów pomocniczych, oficjałów, kancelistów i sług.

Poważniejszą reorganizację namiestnictwa przeprowadził Michał Bobrzyński, namiestnik Galicji w latach 1908–1914. W jego ocenie sprawną pracę utrudniały nadmiernie rozbudowany tok postępowania, a także na zbyt wielką skalę odwoływanie się często w sprawach drugorzędnych do ministerstw i Trybunału Administracyjnego. Obiektywnym czynnikiem zmuszającym władzę do przeprowadzenia reformy było podwojenie liczby mieszkańców Galicji od lat sześćdziesiątych XIX wieku i związany z tym lawinowy przyrost spraw rozpatrywanych przez Namiestnictwo. Reorganizacja Bobrzyńskiego polegała przede wszystkim na zwiększeniu liczby departamentów. W pierwszej fazie przemian było ich 26, w 1912 roku ich liczba osiągnęła 37. Kluczowe było skupienie najważniejszych spraw w osobnych departamentach, nowe ich rozlokowanie i przydział spraw. Wzmocniono również kadrowo aparat urzędniczy.