W Marynie fragmenty poświęcone miłości do tytułowej bohaterki (charakteryzujące się synkretyzmem rodzajowym, z cechami liryki i epiki) wyraźnie odróżniają się od ustępów poświęconych społeczeństwu, które przyjmują kształt liryki refleksyjnej z elementami wczesnego symbolizmu. Cztery zagadnienia najczęściej poruszane w poemacie to piękno, miłość do Maryny, miłość do Słowacji i młodość.
Maryna jest w utworze realną postacią, ale także ucieleśnieniem piękna, traktowanego nie tylko fizycznie, a silnie powiązanego z prawdą i moralnością. Autor bezkompromisowo krytykuje społeczeństwo, które nie pozwala na swobodne wyrażanie uczuć, zarazem jednak odczuwa wobec niego wciąż głębsze zobowiązania. Znaczne fragmenty utworu poświęcone są opieraniu się pokusom. Młodość nie jest opisywana jako przemijający wiek, tylko trwały stan ducha: rozwinięcie tej koncepcji bywa uważane za największe osiągnięcie Sládkoviča. Często wspominany jest w poemacie słowacki krajobraz naturalny. Autor wychwala urodę miejsc takich jak Sitno, Hron czy Tatry (wzmiankowane już w pierwszej strofie).