W 1937 został członkiem Irgunu. Został sekretarzem przywódcy i ideologa ugrupowania Ze’ewa Żabotyńskiego. W 1939 na żądanie Żabotyńskiego przeprowadził się do Londynu, gdzie mieszkał w czasie II wojny światowej. Założył reprezentujący syjonizm rewizjonistyczny tygodnik „The Jewish Standard” i był jego redaktorem naczelnym w latach 1939–1941. W latach 1943–1944 był redaktorem brytyjskiej gazety „Daily Express”, w 1945 powrócił do kierowania „The Jewish Standard”. W 1946 powrócił do Palestyny i wszedł do kierownictwa Irgunu jako odpowiedzialny za kampanię informacyjną w Europie. W 1948 brał udział w przygotowaniu transportu broni dla organizacji, która zakończyła się konfrontacją z Siłami Zbrojnymi Izraela (tzw. sprawa Altaleny).
Współpracował z Menachemem Beginem i jak większość kierownictwa Irgunu w 1948 był jednym z założycieli Herutu i członkiem jego komitetu wykonawczego do 1951. W pierwszych wyborach parlamentarnych w Izraelu 1949 dostał się do izraelskiego parlamentu. W Knesecie pierwszej kadencji zasiadał w komisjach: spraw zagranicznych i obrony;