budownictwa oraz konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości.
W kolejnych wyborach nie kandydował. Odszedł od czynnej polityki zawiedziony marginalną rolą Herutu w izraelskiej polityce. Poświęcił się założonemu przez siebie wydawnictwu. W 1966 ukazała się jego książka wspomnieniowa o Irgunie, przez kolejne trzydzieści lat napisał jeszcze kilka książek historycznych i biograficznych. W 1967 był jednym z założycieli i członkiem zarządu Ruchu na rzecz Wielkiego Izraela oraz stałym publicystą w wydawanym przez ruch czasopiśmie „Zot Ha’Aretz”. W 1973 Ruch wraz z Herutem i innymi ugrupowaniami stał się częścią Likudu. Po pierwszych wygranych przez izraelską prawicę wyborach (1977) Kac został doradcą premiera Menachema Begina do spraw polityki informacyjnej. W imieniu premiera spotykał się z wieloma zagranicznymi politykami, w tym z prezydentem Stanów Zjednoczonych Jimmym Carterem, starając się zmienić postrzeganie Begina jako terrorysty i reakcjonisty. W 1978 roku zrezygnował jednak w proteście przeciwko izraelskim ustępstwom, głównie terytorialnym, wobec Egiptu i planom zwrotu Synaju, do których ostatecznie doszło zgodnie z podpisanym we wrześniu 1979 Porozumieniem z Camp David. Pokój z Arabami uważał za iluzoryczny, sprzeciwiał się oddawaniu Ziemi Izraela. W 1978 Kac opuścił również Herut.