Od listopada 1943 do maja 1944 był żołnierzem oddziału dyspozycyjnego Delegatury Rządu „Podkowa” – «Sztafeta» dowodzonego przez kpt. Bolesława Kontryma, ps. „Żmudzin”. Oddział ten działający w Warszawie i w Okręgu Warszawskim zajmował się ochroną lokali i aparatu Delegatury Rządu oraz likwidacją konfidentów i funkcjonariuszy aparatu terroru okupanta. 19 marca 1944 Tadeusz Gogola z żoną Eugenią podstępem wyprowadzili z domu „Bystrego”. „Bronek” wraz z Józefem Bałdygą „Koltem”, Piotrem Olęckim „Piotrem”, Stanisławem Rzewuskim „Staszkiem” na rynku w Żyrardowie wykonał wyrok śmierci na konfidencie Marianie Paprzyckim.

W maju 1944 przydzielony do 30 Dywizji Piechoty AK tworzonej w ramach akcji „Burza”. Brał udział w akcjach bojowych tej jednostki. 30 czerwca 1944 w potyczce pod miejscowością Mańczaki k. Kamieńca wyprowadził z pola bitwy swego rannego dowódcę batalionu kpt. Alfreda Paczkowskiego ps. „Wania”, używającego tu pseudonimu „Dawid”.