Na mocy warunków ustalonych we Wrocławiu przez pruskiego ministra Heinricha Podewilsa i działającego na rzecz cesarzowej angielskiego hrabiego Johna C. Hyndforda prawie cały Śląsk przeszedł we władanie Prus. W rękach Habsburgów pozostawały tylko: południowa część prowincji tzn. księstwo cieszyńskie, południowa część księstwa nyskiego oraz większość księstwa opawskiego i karniowskiego (do Prus włączono tylko fragmenty tych księstw tzn. ziemię głubczycką i hulczyńską, a także enklawę morawską - Kietrz). Fryderyk zażądał także ziemi kłodzkiej, zdając sobie sprawę z jej strategicznego wobec Śląska położenia. Od wieków średnich zwano ją bowiem bramą Śląska. Świadom tego Fryderyk miał wkrótce zarządzić w niej ogromne projekty fortyfikacyjne (Twierdza Kłodzko, Twierdza Srebrnogórska). Ustalona wówczas linia graniczna, w zasadniczej części przetrwała do dzisiaj, choć podczas ponad 250 lat oddzielała od siebie różne państwa (Prusy i Austrię, Niemcy i Austro-Węgry, Niemcy i Czechosłowację, Polskę i Czechosłowację, Polskę i Czechy). 14 sierpnia 1743 r. w Wiedniu stany korony czeskiej uroczyście wyrzekły się wszelkich praw do Śląska i nastąpiło przekazanie archiwów stronie pruskiej. Przyłączenie do Prus prowincji, która zwiększyła ich potencjał ludnościowy o 50%, a terytorium o blisko 1/3, stało się faktem.