Herajon, także: świątynia HeryPolskie egzonimy wprowadzone na 108. posiedzeniu KSNG. – starożytna świątynia Hery w Olimpii z ok. 600 p.n.e., współcześnie część stanowiska archeologicznego w Olimpii, które w 1989 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Historia Herajon olimpijski został wzniesiony jako pierwsza świątynia na terenie starożytnej Olimpii. Znajdował się u stóp południowego zbocza wzgórza Kronos, na północ od świątyni Zeusa i na wschód od świątyni Filipa II Macedońskiego.

Świątynia została ufundowana przez mieszkańców starożytnego miasta Skillous w Elidzie. Początkowo czczono tu Zeusa.

Według greckiego geografa Pauzaniasza (100/110–180 n.e.) świątynię wzniesiono osiem lat, po tym, jak Oksylos wstąpił na tron Elidy ok. 1096 p.n.e., jednak badania archeologiczne dowiodły, że budowa miała miejsce znacznie później. Według niektórych badaczy herajon powstał ok. 650 p.n.e., w formie niewielkiej świątyni doryckiej z jedną cellą i pronaosem, do których dobudowano później (ok. 600 p.n.e.) opistodomos i kolumnadę. Współcześnie przyjmuje się, że cała świątynia została zbudowana ok. 600 p.n.e.

Gmach był wielokrotnie przebudowywany, a Rzymianie urządzili w nim rodzaj skarbca, gdzie przechowywano m.in. rzeźbę Hermesa z małym Dionizosem.