Do XXI w. zachowała się podstawa świątyni z masywnymi ortostatami oraz dolne części kolumn. Ruiny herajonu to współcześnie część stanowiska archeologicznego w Olimpii, które w 1989 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Architektura thumb|left|140px|Plan herajonu w Olimpii: A – perystyl, B – pronaos, C – cella, D – opistodomos, E – baza posągu Hermesa thumb|240px|Głowa posągu Hery, Muzeum Archeologiczne w Olimpii Architekt herajonu nie jest znany. Świątynia to gmach dorycki z okresu archaicznego, o wymiarach 19 × 50 m, orientowany na osi wschód-zachód, z wejściem od wschodu tak, by promienie wschodzącego słońca oświetlały posąg Hery w środku. Wzniesiony z wapienia (fundamenty i podstawa), cegieł glinianych (partie środkowe) i drewna (partie górne i dach), o dachu krytym dachówką terakotową. Belkowanie było drewniane. Na środku frontonów znajdowały się terakotowe akroteriony w formie dysków w jaskrawych kolorach.