Była także sekretarzem izraelskiej delegacji przy ONZ.
W 1959 poślubiła, starszego o trzydzieści trzy lata, Mordechaja Namira (1897–1975), wówczas ministra pracy i posła do Knesetu z Mapai, późniejszego burmistrza Tel Awiwu.
W latach 1967–1979 kierowała telawiskim oddziałej kobiecej organizacji Na’amat, związanej z ruchem syjonizmu socjalistycznego.
W wyborach parlamentarnych w 1973 po raz pierwszy dostała się do izraelskiego parlamentu z listy Koalicji Pracy. W ósmym Knesecie zasiadała w komisjach służby publicznej oraz edukacji i kultury. W latach 1975–1978 była przewodniczącą Komitetu przy Premierze ds. Badania Statusu Kobiet w Izraelu oraz główną autorką podsumowującego działalność specjalnego raportu.
thumb|left|240px|Ora Namir, Baruch Halkaj, Jechi’el Leket, Zalman Chen i Josef Almogi (ok. 1980) W 1977 uzyskała reelekcję, a w Knesecie dziewiątej kadencji przewodniczyła komisji edukacji i kultury oraz komitetowi wspólnemu ds. przestępczości wśród nieletnich. Była także członkiem komisji kontroli państwa. W wyborach w 1981 ponownie została wybrana posłem. W dziesiątym Knesecie ponownie przewodniczyła komisji edukacji i kultury i zasiadała w komisji kontroli państwa, ponadto była przewodniczącą podkomisji sportu.