W 1984 ponownie zdobyła mandat poselski, by w Knesecie XI kadencji stanąć na czele komisji pracy i opieki społecznej. Przewodniczyła jej także w dwunastym Knesecie po sukcesie wyborczym w 1988. W trakcie kadencji doszło do przekształcenia Koalicji Pracy w unitarną Partię Pracy (dotychczas głównego członka sojuszu).
Zasiadała w komitecie centralnym Partii Pracy, a w 1992, po zakończeniu kadencji Szimona Peresa stanęła do walki o przywództwo partii z Peresem, Icchakiem Rabinem i Jisra’elem Kesarem. Zajęła w niej ostatnie miejsce, a nowym liderem laburzystów został Rabin. W wyborach w czerwcu tego roku uzyskała reelekcję. 13 lipca weszła w skład nowo powołanego rządu Icchaka Rabina jako minister ochrony środowiska. Pozostała na stanowisku do 31 grudnia, kiedy zastąpił ją Josi Sarid, Namir zaś objęła kierownictwo nad Ministerstwem Opieki Społecznej, kierowanym dotąd przez premiera. Nową funkcję pełniła również po zabójstwie Rabina i powołaniu nowego rządu, na którego czele stanął Szimon Peres. 21 maja 1996 zrezygnowała ze stanowiska ministerialnego oraz miejsca w trzynastym Knesecie, by zostać pierwszym w historii ambasadorem Izraela w Chinach oraz w Mongolii. Zwolniony mandat poselsko objął po niej Cewi Nir.