1 września Hollingworth wezwała brytyjską ambasadę w Warszawie do ogłoszenia niemieckiej inwazji na Polskę. Aby przekonać urzędników ambasady, którzy mieli wątpliwości co do tego faktu, w czasie rozmowy wystawiła telefon z okna swojego pokoju w Katowicach, aby uchwycić kanonadę niemieckich dział. Pierwsze sprawozdanie, które brytyjski minister spraw zagranicznych odebrał na temat inwazji na Polskę, przywoływało relację Hollingworth, naocznego świadka wydarzeń. Dalsze części raportu o sytuacji w Polsce opracowywane były przez Hollingworth do 1940 roku, po czym udała się do Bukaresztu, aby relacjonować wymuszoną przez Niemców abdykację króla Karola II. W 1941 r. wyjechała do Egiptu, a następnie do Turcji, Grecji i Kairu. Jej misja była utrudniona faktem, że kobiety korespondentki wojenne nie otrzymały oficjalnej akredytacji. Następnie relacjonowała działania sił dowodzonych przez Dwighta D. Eisenhowera w Algierze, później raportowała z Palestyny, Iraku i Persji (Iranu), gdzie wspierała organizację polskich sił zbrojnych gen.