National Labor Relations Act of 1935 (NLRA, Ustawa o Krajowych Stosunkach Pracowniczych), Ustawa Wagnera – jedna z głównych ustaw prawa pracy Stanów Zjednoczonych, tworząca ramy prawne dla funkcjonowania związków zawodowych w tym kraju. Zagwarantowała prawo pracowników sektora prywatnego do dobrowolnego zrzeszania się w reprezentatywnych związkach zawodowych, mających wyłączność na prowadzenie negocjacji zbiorowych, oraz powołała do istnienia National Labor Relations Board (NLRB, Krajową Radę Stosunków Pracowniczych). Przywileje te nie obejmują m.in. pracowników federalnych (objętych ustawą CSRA), służb mundurowych i kadr kierowniczych. Prawo zostało uzupełnione w 1947 r. przez ustawę LMRA.
Prawo to dzieli gospodarkę na „jednostki negocjacyjne” (bargaining units), w których tylko jeden związek zawodowy, wybrany w głosowaniu pracowniczym, ma wyłączność na reprezentację pracowników w negocjacjach zbiorowych. Porozumienia zbiorowe zawarte wskutek takich negocjacji są wiążące. Spory mogą być rozstrzygane z udziałem mediacyjnym NLRB.