Historycy zwracają uwagę na pewne wady tej ustawy, wynikające z kontekstu historycznego. W latach 30. dwudziestego wieku powszechny był antagonizm między pracownikami a pracodawcami, oraz pomiędzy konkurencyjnymi związkami zawodowymi. NLRA, mając na celu uregulowanie tych problemów, przyznała pojedynczym związkom zawodowym monopol na działanie w obrębie zakładów pracy. Zabroniła też tworzenia związków kontrolowanych przez pracodawców, co paradoksalnie utrwaliło antagonistyczny model stosunków pracowniczych – nie ma wskutek tego podstaw prawnych dla tworzenia organizacji pracowniczych służących kooperacji w miejscu pracy, takich jak spopularyzowane w późniejszych dekadach rady pracownicze i koła jakości (wraz z całym modelem kaizen). Przyznała także związkom zawodowym głównie przywileje pozwalające na negocjowanie płac, ograniczając inne ich funkcje, oraz prawo do legalnego strajku. Luka w prawie pozwala również pracodawcom trwale zastępować legalnie strajkujących pracowników, de facto umożliwiając ich zwolnienie.
Przypisy
Kategoria:Prawo pracy Kategoria:Prawo w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Związki zawodowe Kategoria:Strajki