Tadeusz Mickiewicz (ur. 31 stycznia 1903 w Łoszycy, obecnie część Mińska, zm. 20 maja 1968 w Warszawie) – polski harcerz, inżynier elektryk, więzień polityczny w PRL.
Życiorys Urodził się w rodzinie Karola, agronoma, i Ludwiki z Nowickich. Uczęszczał do gimnazjum w Mińsku Białoruskim. Należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1920 roku był drużynowym jednej z mińskich drużyn oraz dowódcą Mińskiego Plutonu Harcerskiego. W tymże roku służył w Wojsku Polskim. Należał również wtedy do tajnego Związku Młodzieży Polskiej „Przyszłość” –„PET”-u.
W 1921 roku wstąpił na Wydział Elektrotechniczny Politechniki Warszawskiej. Podczas studiów działał w Bratniej Pomocy Politechniki Warszawskiej i w Stowarzyszeniu Młodzieży Akademickiej „Iuventus Christiana”. W 1931 roku uzyskał dyplom inżyniera elektryka. W latach 1932–1936 pracował w Dyrekcji Okręgowej Polskich Kolei Państwowych w Warszawie przy przebudowie węzła warszawskiego i projektowaniu oraz nadzorowaniu wykonawstwa elektrycznych urządzeń zabezpieczenia ruchu na innych stacjach. W latach 1936–1939 pracował w firmie Ericsson, z ramienia której pełnił kierownicze funkcje przy elektryfikacji warszawskiego węzła kolejowego. Specjalizował się w zakresie systemów automatyki zabezpieczenia i sterowania ruchem kolejowym. W 1939 roku został dyrektorem fabryki Ericssona w Radomiu.