Przed wojną był seniorem „Iuventus Christiana”.

We wrześniu 1939 roku wstąpił ponownie ochotniczo do Wojska Polskiego, walczył pod Radzyminem i na Woli jako porucznik rezerwy w 360 pułku piechoty. Dostał się do niemieckiej niewoli i od 1940 roku przebywał w Oflagu II C Woldenberg. W lutym 1945 r. wrócił do Polski i rozpoczął pracę w Dyrekcji Okręgowej PKP w Katowicach na stanowisku naczelnika Służby Elektrotechnicznej. 1 sierpnia 1946 r. został dyrektorem naczelnym Zjednoczenia Przemysłu Teletechnicznego, a następnie wicedyrektorem Branży Telekomunikacyjnej Przemysłu Elektrotechnicznego, pracując przy odbudowie fabryk przemysłu teletechnicznego i oświetleniowego. W latach 1947–1950 wykładał również na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. W tym okresie był też członkiem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Elektryków Polskich.

Od marca 1950 do 6 lipca 1956 roku przebywał w więzieniu odsiadując wieloletni wyrok polityczny;