Po stronie Związku Fokijskiego opowiedziały się oprócz Sparty i Aten prawdopodobnie również Argos, Korynt i Sykion.

Przebieg Na wypowiedzenie wojny Fokijczycy zareagowali zagarnięciem funduszy znajdujących się w delfickim skarbcu (odbyło się to na zasadzie pożyczki, którą dowódca fokijski Filomelos planował po wojnie zwrócić), za które opłacali armię najemną (w szczytowym momencie siły Fokijczyków liczyły 15 000 ludzi).

Walki toczyły się ze zmiennym szczęściem. W 354 roku w bitwie pod Neon poległ Filomelos. Jego następca Onomarchos zdołał przenieść teren działań poza Fokidę. Zdobył Thronion i Amfissę w Lokrydzie oraz Orchomenos w Beocji, nie udało mu się natomiast zdobyć Cheronei. W Tesalii, gdzie po stronie Fokijczyków walczył również jego brat Fayullos i tyran Feraj Lykofron, starł się z przywołanym na pomoc przez mieszkańców Filipem II – w bitwie stoczonej jesienią 353 roku Onomarchos pokonał Macedończyków, dzięki wykorzystaniu katapult oblężniczych w roli współczesnej artylerii polowej. Po tym zwycięstwie zdobył Koroneję (wiosna 353 roku) i być może inne miasta beockie. Sukcesy Onomarchosa zakończyły się w 352 roku, gdy po uspokojeniu nastrojów w armii do wojny ponownie włączył się Filip II. Latem Macedończycy zdobyli Pagasaj, a następnie odnieśli zwycięstwo nad Fokijczykami w bitwie na Krokusowym Polu.