W czasie bitwy poległo 6000 Fokijczyków, a kolejne 3000 zostało zamordowane już po wzięciu do niewoli. Nie przeżył jej również Onomarchos. Filip uprzedził tym samym Ateńczyków, którzy drogą morską wysłali swym sojusznikom posiłki pod wodzą stratega Charesa. Król Macedonii wykorzystał zwycięstwo do podporządkowania sobie Tesalii – został wybrany jej archontem. Lykofron wraz z dwutysięczną armią musieli opuścić Feraj, udali się do Fokidy gdzie zasilili armię fokijską. Posiłki te umożliwiły nowemu wodzowi Fayllosowi zabezpieczyć Termopile przed potencjalną inwazją macedońską.
Kolejny przywódca Fokijczyków zginął w 351 roku, po zakończeniu pomyślnych działań w Lokrydzie Wschodniej. Dowództwo objął Mnaseas, a po jego śmierci w 350 roku Falajkos. W czasie gdy Fokijczycy prowadzili nierozstrzygające walki z Tebanami, Filip przeniósł swoje zainteresowanie na inne tereny. Wsparł akcję trackich polis przeciwko sprzymierzonym z Ateńczykami królem Kersebleptosem. Następnie, jesienią 351 roku, doprowadził do przewrotu w Olincie. Nie był on jednak trwały, a relacje między Filipem a Związkiem Chalkidyckim psuła dodatkowo obecność w Chalkidyce uzurpatorów do tronu Macedonii – Arridajosa i Menelaosa. Wojna macedońsko-chalkidycka rozpoczęła się jesienią 349 roku od niespodziewanego przejścia wojsk Filipa przez jezioro Bolbe.