Była używana zarówno w zwalczaniu tendencji oligarchistycznych, jak i radykalnych wniosków demokratów.
Rozwiązanie to doprowadziło do częstego zgłaszania propozycji przez mało znanych, podstawionych mówców. Politycy bronili się w ten sposób przed oskarżeniami, które mogły łatwo przerwać ich karierę. Zwłaszcza dekrety honoryfikacyjne zgłaszane przez mniej aktywnych polityków stawały się areną politycznych starć, w których atakowana osoba nie była oficjalnie stroną, przez co nie zagrażały jej żadne prawne konsekwencje.
Według Hansena graphe paranomon świadczyło o tym, że w IV wieku p.n.e. to dikasterion – a nie eklezja – był w ateńskiej polis organem suwerennym i nadrzędnym.
Graphe nomon me epitedeion theinai Analogiczną procedurą wobec graphe paranomon była graphe nomon me epitedeion theinai. Powstała ona po 403/402 roku p.n.e. i podlegały jej projekty praw niezgodnych z obowiązującym prawem (wcześniej rozpatrywane w ramach graphe paranomon). Obie procedury przebiegały identycznie. Znamy sześć przypadków wykorzystania graphe nomon me epitedeion theinai, w jednym z nich winnego ukarano karą śmierci.
Analogiczne procedury w innych polis