Graphe paranomon było uważane przez Ateńczyków za jeden z filarów demokracji. Wiąże się to ściśle z momentami, w których procedura ta zostawała zawieszana – w wyniku przewrotu oligarchicznego w 411 roku, następnie przez Trzydziestu Tyranów w 404 roku. Ostatecznie funkcje procedury przejęło kolegium strażników praw (nomophylakes) – spowodował to po swoim dojściu do władzy w 317 roku. Demetriusz z Faleronu. Znane są jednak i przypadki wykorzystania procedury po tej dacie – na przykład oskarżenie Filona przeciw Sofoklesowi z 306 roku.
Przebieg W ramach procedury graphe paranomon skargę złożyć mógł każdy niepozbawiony praw obywatelskich Ateńczyk. Mógł tego dokonać zarówno w czasie debaty nad zaskarżaną ustawą, jak i już po jej uchwaleniu przez eklezję. Oskarżyciel składał przysięgę (hypomesia) i stwierdzał niezgodność ustawy z obowiązującym prawem. Oskarżenie to przerywało debatę na eklezji, a w przypadku ustaw już uchwalonych zawieszało ich obowiązywanie. Pod groźbą kary za zaniechanie oskarżenia (1000 drachm i zakaz wykorzystania tej procedury w przyszłości) oskarżyciel musiał przekazać pisemną skargę na ręce tesmotety. Skarga, w której oskarżonym był zawsze obywatel wnoszący projekt ustawy, musiała zawierać powód niezgodności zgłoszonej ustawy z prawem. Powody mogły być zarówno formalne, jak i merytoryczne.