Nie chcąc zaogniać stosunków z dyktatorem, Cyceron odpłacił się Cezarowi podobną uprzejmością – przesłał mu w październiku listownie pochlebną ocenę Antykatonów.
Zaginięcie i rekonstrukcja Po ostatecznym zwycięstwie wojsk cezarianów, zamordowaniu Cycerona w roku 43 oraz samobójstwie Brutusa w roku 42 – obóz republikański poniósł klęskę, z której już nigdy miał się nie podnieść. Podczas rządów Oktawiana Katon – jak to ujmowali późniejsi pisarze – był niemile widziany w bibliotekach publicznych i prywatnych. Zachowała się relacja Plutarcha o tym, jak to wnuk Oktawiana ukrywał przed dziadkiem, że czyta dzieła Cycerona. Prawdopodobnie w czasach Augusta zniszczona została większość kopii Pochwały Katona.
Jednakże wartości literackie Pochwały spowodowały, że była ona jeszcze przez kilkaset lat analizowana przez rzymskich gramatyków. Jeszcze na początku II wieku dzieło Cycerona było czytane, o czym zaświadczył Plutarch: Jakkolwiek ta Cezara łaskawość w stosunku do Cycerona, Brutusa i tylu tysięcy innych, którzy walczyli po stronie jego wrogów, świadczy o tym, że i „Antykatony” zostały napisane nie z nienawiści do Katona, lecz ze względów politycznych. (...) Cyceron napisał pochwałę Katona zatytułowaną jego imieniem. (...) Cezar czuł się tym dotknięty i uważał, że jest to oskarżenie przeciwko niemu. Odpowiedział więc innym dziełem.