Załadunek rudy do ładowni trwał około 4,5 godziny, natomiast rozładunek zabierał 14 godzin. Rejs pomiędzy Superior w stanie Wisconsin a Toledo w Ohio trwał zwykle pięć dni. W 1969 roku SS „Edmund Fitzgerald” otrzymał nagrodę za nienaganną służbę (nie uległ żadnemu wypadkowi czy kolizji przez 8 lat). Jeszcze tego samego roku statek utknął na mieliźnie, a w 1970 odnotowano kolizję z innym transportowcem SS „Hochelaga– . W 1974 statek stracił kotwicę na rzece Detroit. Mimo tych wypadków statek zachował swoją dobrą opinię.
Zatonięcie Ostatni rejs jeziorowca rozpoczął się 9 listopada 1975 roku o godzinie 14.15. Statek wypłynął pod dowództwem kapitana Ernesta M. McSorleya i płynął z ładunkiem rudy żelaza do huty na Zug Island w pobliżu Detroit. W ostatni rejs statek wypłynął z ładowniami niemal całkowicie wypełnionymi ładunkiem, przewożąc 26 116 ton rudy. Wkrótce jednostka osiągnęła maksymalną prędkość 14 węzłów i dołączyła do drugiego statku SS „Arthur M. Anderson” pod dowództwem kapitana Jessego B. Coopera. Wody jeziora były spokojne, lecz przewidywano sztorm w okolicach 10 listopada. SS „Wilfred Sykes” był statkiem, który utrzymywał kontakt radiowy zarówno z SS „Edmund Fitzgerald” jak i z SS „Arthur M.