Od 1923 roku pracował w redakcji „Przeglądu Księgarskiego” w Warszawie, od marca 1925 do 1 października 1927 roku jako sekretarz redakcji. Po odbyciu aplikacji sądowej i adwokackiej został wpisany w 1933 roku na listę adwokatów. Od jesieni 1934 roku pracował jako radca prawny w Zarządzie m.stoł. Warszawy. Jednocześnie prowadził własną praktykę cywilistyczną.
W okresie międzywojennym należał (do 1935, daty rozwiązania) do konspiracyjnej organizacji piłsudczyków o nazwie „Zakon Dobra i Honoru Polski”. Był również członkiem Związku Patriotycznego.
W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany jako podporucznik rezerwy. 17 września 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej pod Tarnowem. Został przewieziony do obozu jenieckiego w Starobielsku. W wyniku działań repatriacyjnych znalazł się w obozie przejściowym w Radomiu, skąd – będąc ciężko chorym – został przeniesiony do miejscowego szpitala. Po pewnym czasie został zwolniony, jednak zmarł na chorobę płucną.
Życie prywatne Władysław Raczkowski był synem Franciszka, księgarza, kierownika filii Księgarni Gebethnera w Lublinie, i Marii z domu Szelążek, siostry Eustachego Szelążka. Miał brata Jerzego. Ożenił się w 1931 roku z Wandą Kosmalską, doktorem medycyny.