W kwietniu 1923 jako ochotnik wstąpił do służby w Armii Czerwonej i został wcielony w stopniu kanoniera do 9 pułku artylerii w Briańsku, po czym we wrześniu skierowany do Kijowskiej Szkoły Artylerii, a po jej ukończeniu we wrześniu 1927 został skierowany do Białoruskiego Okręgu Wojskowego i wyznaczony na dowódcę plutonu artylerii 2 Samodzielnej Baterii Artylerii (według innych źródeł najpierw był dowódcą plutonu w 4 pułku artylerii, a od listopada w 2 SBA). Następnie od października 1928 (według innych źródeł od września 1928) pełnił służbę na tym samym stanowisku w 7 Brygadzie Artylerii, a od września 1929 – na stanowisku dowódcy baterii tej brygady.
Po ukończeniu w 1930 Kursu Doskonalenia Dowódców Artylerii w marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko szefa łączności, a w lutym 1933 – dowódcy dywizjonu artylerii 7 Brygady Artylerii. W styczniu 1935 został zastępcą szefa Oddziału I Departamentu Artylerii w sztabie okręgu wojskowego.