Według innych źródeł od stycznia 1935 był komendantem szkoły młodszej kadry dowódczej 100 Pułku Artyleryjskiego Białoruskiego Okręgu Wojskowego, a od listopada 1935 szefem Oddziału 4 Wydziału Artylerii Sztabu Uralskiego Okręgu Wojskowego.

W marcu 1938 powraca do służby liniowej, najpierw na stanowisko szefa sztabu 492 pułku artylerii haubic, a od stycznia 1940 – dowódcy tegoż pułku (według innych źródeł od marca 1938 faktycznie był szefem sztabu, jednakże 85 pułku artylerii haubic 85 Dywizji Strzeleckiej). W kwietniu 1941 został przeniesiony na takie samo stanowisko do 57 pułku artylerii haubic. Według innych źródeł w kwietniu 1940 został szefem sztabu 291 pułku artylerii haubic Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, w marcu 1941 – zastępcą dowódcy 57 pułku artylerii haubic 57 Dywizji Pancernej w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, a od maja 1941 pełnił obowiązki (p.o.) dowódcy tegoż pułku.

W walkach obronnych po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 był dwukrotnie lekko ranny. Od połowy lipca 1941 dowodzony przez niego 57 pułk artylerii haubic w składzie 57 DPanc.