40 osób w piwnicach zrujnowanych kamienic w rejonie między ulicami Śliską 7 a Sienną 22 do czasu wkroczenia Armii Czerwonej i pod pseudonimem Dr Bor kontynuował praktykę lekarską.
Okres powojenny Po przejściu frontu początkowo pracował jako ordynator oddziału ginekologiczno-położniczego Szpitala Miejskiego na Pradze i mieszkał z żoną w budynku szpitalnym, ale w sierpniu 1945 otrzymał propozycję objęcia Katedry Ginekologii i Położnictwa Uniwersytetu Wrocławskiego. Do Wrocławia przeniósł się w lutym następnego roku i równocześnie objął Klinikę Położnictwa i Chorób Kobiecych.
Zmarł 23 marca 1946 we Wrocławiu w wieku pięćdziesięciu lat na zawał serca, kilka godzin później jego żona popełniła samobójstwo. Został pochowany wraz z nią na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu (sektor 6b-1-1_2). mały|Grób prof. Henryka Becka na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu Działalność artystyczna Oprócz pracy zawodowej przez całe życie zajmował się sztuką, w szczególności malował krajobrazy, znajomych, widoki miast, życie osobiste, podróże, lekarzy, narzędzia medyczne i pacjentki, często przedstawione satyrycznie, karykaturalnie czy ironicznie. W czasie wojny uwieczniał ruiny, trudy okupacyjnego życia i wyśmiewał okupanta, najbardziej znany jest cykl „Bunkier 1944 Roku”.